Ένα φαρδύ μεταλλικό βραχιόλι. Ένα ζευγάρι υπερμεγέθη σκουλαρίκια. Ένα γλυπτό κολιέ με σημαντικό όγκο.
Με την πρώτη ματιά, συχνά δημιουργούν την ίδια εντύπωση:
Κάτι τόσο μεγάλο πρέπει να είναι βαρύ.
Ωστόσο, μόλις το σηκώσετε, το βάρος μπορεί να είναι εκπληκτικά ελαφρύ.
Πίσω από αυτή την αντίθεση βρίσκεται μια σημαντική αρχή στην κατασκευή κοσμημάτων:
Αυτό που αντιλαμβάνεται το μάτι είναι ο όγκος. Αυτό που βιώνει το σώμα είναι το βάρος.
Και τα δύο δεν χρειάζεται πάντα να αυξάνονται μαζί.
Ο Μεγάλος Όγκος Δεν Απαιτεί Συμπαγές Μεταλλικό Μπλοκ
Φανταστείτε δύο κομμάτια κοσμημάτων με σχεδόν πανομοιότυπες εξωτερικές διαστάσεις.
Το ένα είναι εντελώς συμπαγές.
Το άλλο διατηρεί το ίδιο εξωτερικό σχήμα, αλλά χρησιμοποιεί μια κοίλη εσωτερική δομή.
Οπτικά, και τα δύο μπορούν να φαίνονται στιβαρά, γεμάτα και βαριά. Αλλά η ποσότητα του μετάλλου που χρησιμοποιείται — και το βάρος που βιώνεται όταν φοριέται — μπορεί να είναι πολύ διαφορετική.
Εδώ η κοίλη κατασκευή δημιουργεί νέες δυνατότητες σχεδιασμού.
Για φαρδιά βραχιόλια, υπερμεγέθη σκουλαρίκια, παχιές αλυσίδες, σφαιρικά μενταγιόν ή πολύ γλυπτές μεταλλικές μορφές, η συμπαγής κατασκευή μπορεί γρήγορα να γίνει βαριά καθώς το σχέδιο αυξάνεται σε μέγεθος.
Μια κοίλη δομή επιτρέπει στο σχέδιο να γίνει μεγαλύτερο, διατηρώντας το πραγματικό βάρος στο σώμα εντός ενός πιο άνετου εύρους.
Πώς Γίνεται το Μέταλλο «Κοίλο»;
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να δημιουργηθούν κοίλα κοσμήματα, ανάλογα με τη γεωμετρία και τις δομικές απαιτήσεις του σχεδίου.
Ορισμένα σκουλαρίκια, μενταγιόν και βραχιόλια μπορούν να παραχθούν ως ξεχωριστά μεταλλικά κελύφη και στη συνέχεια να συγκολληθούν ή να ενωθούν.
Δαχτυλίδια, βραχιόλια και ορισμένοι κρίκοι αλυσίδας μπορούν επίσης να σχηματιστούν από μεταλλικούς σωλήνες ή διαμορφωμένα φύλλα, διατηρώντας μια μεγαλύτερη εξωτερική διάμετρο, μειώνοντας παράλληλα την ποσότητα του υλικού στο εσωτερικό.
Για πιο σύνθετες γεωμετρίες και τρισδιάστατα χαρακτηριστικά, η χύτευση με έγχυση μετάλλου (MIM) προσφέρει μια άλλη προσέγγιση.
Κατά την ανάπτυξη του προϊόντος, το εξωτερικό σχήμα, το πάχος των τοιχωμάτων, οι εσωτερικές κοιλότητες και η τοπική ενίσχυση μπορούν όλα να σχεδιαστούν στο σχέδιο από την αρχή.
Ένα υλικό που αποτελείται από μεταλλική σκόνη και συνδετικό υλικό εγχέεται σε ένα καλούπι για να σχηματίσει τη γεωμετρία. Στη συνέχεια, το εξάρτημα περνά από διαδικασία αφαίρεσης συνδετικού υλικού και πυροσυσσωμάτωσης για να γίνει το τελικό μεταλλικό εξάρτημα.
Αντί να ξεκινάμε από ένα συμπαγές μπλοκ και να αφαιρούμε υλικό με μηχανική κατεργασία, η MIM επιτρέπει στο μέταλλο να κατανεμηθεί σύμφωνα με τις δομικές ανάγκες από την αρχή.
Οι περιοχές που χρειάζονται οπτικό όγκο μπορούν να διατηρήσουν το εξωτερικό τους σχήμα.
Οι περιοχές όπου το βάρος πρέπει να μειωθεί μπορούν να χρησιμοποιήσουν κοίλες περιοχές και λεπτότερα τοιχώματα.
Οι γωνίες, τα σημεία σύνδεσης και οι περιοχές που φέρουν φορτίο μπορούν να ενισχυθούν τοπικά.
Υπό αυτή την έννοια, μια κοίλη δομή MIM δεν δημιουργείται με την αφαίρεση του εσωτερικού αργότερα.
Η θέση του μετάλλου έχει ήδη καθοριστεί κατά τη σχεδίαση του προϊόντος και του καλουπιού.
Η Ελαφρύτερη Κατασκευή Κοσμημάτων Μπορεί να Κάνει τη Μηχανική Σχεδίαση Πιο Απαιτητική
Το κοίλο δεν σημαίνει απλό.
Καθώς το πάχος των τοιχωμάτων μειώνεται, οι προκλήσεις στην κατασκευή γίνονται συχνά πιο σημαντικές.
Το πάχος των τοιχωμάτων και η συμπεριφορά πλήρωσης πρέπει να ελέγχονται προσεκτικά. Οι διακυμάνσεις στο πάχος μπορούν να επηρεάσουν τη ροή του υλικού κατά την έγχυση και να επηρεάσουν τη διαστατική σταθερότητα μετά την αφαίρεση του συνδετικού υλικού και την πυροσυσσωμάτωση.
Η παραμόρφωση είναι μια άλλη παράμετρος.
Οι μεγάλες επίπεδες επιφάνειες είναι γενικά πιο επιρρεπείς σε αστάθεια από δομές με κατάλληλη καμπυλότητα, νεύρα ή προσεκτικά σχεδιασμένες διατομές. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν επομένως να εξυπηρετούν τόσο αισθητικές όσο και δομικές λειτουργίες.
Οι περιοχές σύνδεσης απαιτούν επίσης ξεχωριστή εξέταση.
Οι πήχεις σκουλαρικιών, οι μεντεσέδες, τα κουμπώματα και οι συνδέσεις κρίκων αλυσίδας υφίστανται πιο συγκεντρωμένα μηχανικά φορτία και δεν μπορούν απλώς να ακολουθούν τον ίδιο σχεδιασμό λεπτού τοιχώματος που χρησιμοποιείται σε όλο το κύριο σώμα.
Η στίλβωση και η επιφανειακή επεξεργασία γίνονται επίσης πιο ευαίσθητες.
Η υπερβολική στίλβωση, η τοπική πίεση ή η ακατάλληλη στερέωση μπορούν να επηρεάσουν τις διαστάσεις και τις επιφάνειες των λεπτών δομών.
Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις, όσο ελαφρύτερο γίνεται ένα κομμάτι, τόσο πιο απαιτητικός γίνεται ο δομικός σχεδιασμός και ο έλεγχος της κατασκευής του.
Το Ελαφρύ Είναι Επίσης Παράμετρος Σχεδιασμού
Όταν τα υπερμεγέθη κοσμήματα μετακινούνται από την ιδέα στην πραγματική ανάπτυξη προϊόντος, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο:
Έχει αρκετή οπτική παρουσία;
Υπάρχει ένα άλλο ερώτημα:
Θα θέλει κάποιος να το φοράει για αρκετές ώρες;
Καθώς οι γλυπτές μορφές, οι φαρδύτερες αναλογίες, οι υπερμεγέθεις κρίκοι αλυσίδας και οι τολμηρές σιλουέτες γίνονται πιο συχνές, το βάρος γίνεται όλο και περισσότερο μέρος της εμπειρίας του προϊόντος.
Μια μορφή μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται μέσα σε ένα μοντέλο CAD.
Αλλά μόλις φτάσει στο αυτί, τον καρπό ή τον λαιμό, πρέπει να ανταποκριθεί στο ανθρώπινο σώμα.
Ο σχεδιαστής θέλει όγκο.
Ο χρήστης βιώνει βάρος.
Η κατασκευή πρέπει να χτίσει τη δομή ανάμεσα στα δύο.
Έτσι ένα κόσμημα μπορεί να φαίνεται στιβαρό, γεμάτο και σχεδόν συμπαγές — αλλά να αισθάνεται απροσδόκητα ελαφρύ όταν το σηκώνετε.
Η απόσταση μεταξύ οπτικού βάρους και φυσικού βάρους είναι εκεί όπου ο σχεδιασμός και η κατασκευή δημιουργούν νέες δυνατότητες μαζί.
